Ramazan

Ramazan’da…
Acıkırım.
Susarım.
Uyuklarım.
Zorlanırım.

Ama aynı zamanda…
İnanırım.
Umut ederim.
Dua edersem olacağına inanır, daha çok dua ederim.
Huzur bulurum.
Sakinleşirim.
Her şeyi bir tık daha fazla severim.
Dünyayı, evimi, yemekleri, uykuyu…
Ruhen ve bedenen,
Yenilenirim.

Güzel yemekler yapar, özenli masalar hazırlarım.
Her şeyin tadı değişir sanki.
Güzelleşir.
Çay tavşan kanıdır.
Kahvaltıyla akşam yemeği aynı andadır.
Her akşamkinden farklı olarak yemek saati uzuncadır.
Çocuklarınıza hikayeleriniz, kalabalık iftar sofralarınız, her hafta sonuna bir iftar buluşmanız vardır.

Ramazan benim için başkadır.
Sizin de yenilendiğiniz, huzur bulduğunuz, kalabalık iftar sofralarıyla hatırlayacağınız mutlu bir Ramazan olsun.

Annelik Can'dır.

Annelik;
Sonsuz aşkı getirir.
Yeniler.
Sabır verir.
Keşfettirir.
Panikletir.
Özelleştirir.
Endişelendirir.
Gönüllü feda ettirir.
Saçı süpürge etmese de illa ki kestirir.
Bütün çocuklara kuzum dedirtir.
Her tür canlıyı sevdirir.
Atık maddeyi öğretir.
Uykuyu özletir.
Mucizelere inandırır.
Güldürür.
Ağlatır.
Tekrar güldürür.
Kıskandırır.
Her şeyin organiğini yaptırır.
Psikoloji, sosyoloji, gastronomi öğretir.
Etkinlik etkinlik gezdirir.
Söyletir.
Dinletir.
Dünyayı sevdirir.

Annelik Can’dır…

9 Şubat 2015, Can'ıma...

Aşk-ı Mert

İlkokulda başlıyor aşk.
Sınıfın en çalışkanı mı, en yakışıklısı mı, en sessizi mi ilgini çeker hiç belli olmaz. Yanında oturmayı aşk sayarsın.

Lise gelir.
Öyle çok aşıksındır ki, Leyla’yı anlar bulursun kendini.

Üniversite geldiğinde, bir bakmışsın, aşk başka duyguları da beraberinde getirmiş. Anlarsın geçmişte kalan her şeyin çocukluğa dair olduğunu.

Ya orada buluverirsin can yoldaşını, ya gerçek hayatla tanıştığında.

Sonra bir gün yaşamının sonuna kadar beraber olmayı hayal ettiğin adamdan bir çocuğun olacağını öğrenirsin.
Ne çok karışır yüreğin.
Merak, telaş, mutluluk, bilinmezlik, gerginlik.
Bitmez o 9 ay 10 gün.
Sayılı gün çabuk geçer ya, geçmez aslında.
Günleri haftaları sayarsın, bir gün bir ömür gelir sana.
Sonra bir gün sen gözünü açamazken, yine gözünü açamayan küçücük bir şey verirler kucağına.
Kendini bildin bileli hiç duymadığın bir koku gelir burnuna.
Cennetin bir kokusu var mıdır bilemezsin, ama varsa böyle bir şey olmalı dersin içten içe.
Sonra yüreğinde, beyninde ve bedeninde bir yer açılır.
Sadece bu küçücük şeye ayrılmış bir yer.
Ne aşklar, ne duygular yaşadım ama dersin…

Ama bu duygu, yaşadıklarımın hiçbirine benzemiyor.

Bugün bu duyguları ikinci kez yaşayışımın ikinci yılı.
Mert’imin doğum günü.

Hamileyken, acaba Can kadar sevebilir miyim dediğim, geldiğinde yüreğimi iki kat çoğaltan, anneliğin dünyadaki tüm duyguların üstünde olduğunu bana ikinci kez hatırlatan oğlumun doğum günü.

Mutluyum.
Hem de çok…

beni bu güzel havalar mahvetti.

bi başkayım bu sabah.

keyifli olasım var.
ama çok keyifli.

güneşi, dünyayı, canı, çınarı,
dostlarımı,
dostlarımın dostlarını sevesim var.

işten kaçasım,
sahilde aylak aylak dolaşasım,
martıları seyredip,
bol köpüklü bir Türk kahvesiyle,
boğaza karşı Orhan Veli okuyasım var.

Beni bu güzel havalar mahvetti.
Böyle havada istifa ettim evkaftaki memuriyetimden.
Tütüne böyle havada alıştım.
Böyle havada aşık oldum.
Eve ekmekle tuz götürmeyi, böyle havalarda unuttum.
Şiir yazma hastalığım hep böyle havalarda nüksetti.
beni bu güzel havalar mahvetti.

Özlem/Haziran2012

bir gün terkedeceğim seni...

Bir gün seni terkedeceğim.

Bak göreceksin.

Biliyorum.

Hep söylüyorum, hiç yapamıyorum diye bu geniş geniş hallerin.

Bu kendine güvenin.

Gidersen git deyişin.

Bu umursamaz bakışların...


Ama göreceksin.

Bir gün gelecek, daha sen ne olduğunu anlamadan, pılımı pırtımı toplayıp terkedeceğim seni.



Tıpkı bu sabah olduğu gibi…

Ne zaman yüzün gülse, unutuveriyorum herşeyi.

Yeter artık, ne işim var, neden hala buradayım deyişlerimi…

Zamanımı çaldığını, beni kendine mecbur bıraktığını unutuveriyorum.

Nefesin yüzüme değerken, bir kez daha hayran oluyorum sana.

Dünyada daha güzeli var mı diyorum.

O sisli, puslu, kavgalı, gürültülü, senden nefret ettiğim günleri geride bırakıyorum.

Tıpkı bu sabah olduğu gibi…


Bu sabah, seni yine seviyorum İstanbul.

İşe gelirken saatlerimi çalmadın diye bugün terketmeyeceğim seni.

Sabahın köründe ışıl ışıl gözlerinle beni uyandırdığın için terketmeyeceğim.

Sırf yarın sabah da arabamın camları açık, denizinin üzerinden geçerken saçlarımı savur diye terketmeyeceğim.

Güneşin nazlı nazlı üzerinde dans ettiği boğazı seyrederken sana bugün tekrar aşık olduğum için terketmeyeceğim.

Karda, kışta, hayatımın en güzel zamanlarını senin yollarında harcadığımda nefret ettiğim gün tekrar konuşacağız bu konuyu.

Elbet o günlerden birinde terkedeceğim seni.

Ama bugün değil.

Bugün yine seviyorum seni.

oğlumun öğrendiği en son şarkı:)

harikadır bütün anneler
çikolatalı kekten daha güzeller...

(anneler ve güzellerdeki "ler"ler uzatılarak ve kulaklar çınlayacak kadar bağırılarak söyleniyor):)

ilk tepiş:)

Sanki daha önce doğurmadım ben.

Sanki karnımda ilk kez bir tekme, dönme adı neyse onu hissediyorum.

Sabaha karşı 4.30…

Uyandım. Uyandırdı…

3 aylık hamileyim ama ilk kez hissettim seni.

Elimi koydum, karnımın sol tarafı belli belirsiz şiş.

Belli ki solumda.

Bilerek mi tepti, yoksa dönüp oraya yatarken mi beni uyandırmayı başardı bilemiyorum.

Oradaydı, biliyordum.

Kıpırdamadım bile.

Baba tuvaletten gelene kadar bi elim karnımda öbürü kalbimde bekledim.

Heyecandan öyle sık nefes alıyordum ki, şaşkınlığımı anlatamam.

Dün gece kızım/oğlum, anne ben burdayım dedi bana.

İlk kez iletişim kurdu benimle.

İçimi pır pır ettirircesine.

Benim kadar zor hamilelikler geçirip, böylesi mutlu olan kaç kadın vardır acaba?

Orda olduğunu biliyorum tatlım, seni seviyorum, hem de çok seviyorum ve gelişini dört gözle bekliyorum.