kısa bir doğumgünü yazısı...

En beğendiğim yeni yıl kampanyası Coca Cola’nın reklam kampanyasıydı.
Her yeni yıl senin için yeni bir umut, bir arada artar mutluluk, el ele artar mutluluk diyordu.
Bugün benim doğum günüm.
Her yeni yaş benim için yeni bir umut.
Mutluluğum ailemle, dostlarımla artıyor.
Kendimi dünyanın en geniş ve en güzel ailesine sahip hissediyorum.
Çocukluk arkadaşımdan iş hayatımda kazandıklarıma kadar herkes hala hayatımın içinde.
Hepsi birbirini tanıyor. Hepsi birbirini seviyor. Ama hepsi en çok beni seviyor.
Şımarıklık olduğunu biliyorum ama ben sevildiğim için çok mutluyum.
Hayatta yaptığım en doğru şeyin insan biriktirmek olduğunu büyüdükçe daha iyi anlıyorum.
Ailem ve dostlarım sayesinde “daha iyi bir dünyaya inanmak için pek çok nedenim var”

Akıllanmam ben...

Anne olanlar bilir.
Annelik ilk andan itibaren zordur.
Mide bulantısı, baş dönmesidir.
Saçlarının dökülmesi, ne giyersen olmamasıdır.
Kendini çirkin hissetmektir.
Kocana beni artık beğenmiyorsun diye dudak bükmektir.
Beni aldatırsan seni öldürürüm demektir.
Yatakta sağdan sola dönememektir.
Her zorluğu çekmek ama tekme yediğinde suratında gördüğün salak gülümsemedir.

Kolun incinse bir hafta yatarken, ameliyat olmuşken aynı gün ayağa kalkmaktır.
Uykusuz geceler, uydurma ninniler, siyah süt psikolojisidir.
Kaka yapamıyor diye ağlamak, gaz çıkarınca sevinmektir.
Gece onun için, gündüz patronun için çalışmaktır.
Hem anne hem iş kadını hem ev kadını hem kadın olabilmektir.
Ne kadar yorgun olursan ol onunla vakit geçirmektir.
Seni sen olmaktan çıkarsa da senin onu hayatından çıkaramamandır.

Bebek yapmak, suratının ortasına dövme yaptırmak gibidir demişti eat, pray, love filmindeki kadın julia roberts’a…
Bir kez yaptın mı bir daha kurtulamazsın.
Tam da böyle bir şey işte annelik.
Karar vermesi zor, hissetmesi zor, ama olması en zor…

İşte bu yüzden akıllanmam ben diyorum ya.
Hayatımın en zor dört yılını geçirmişken, hayatımın bir sonraki dört yılının nasıl geçeceğini hayal bile edemezken, yüzüme ikinci bir dövme yaptırıyorum.
Mutlulukla, sevinçle, hayatımın geri kalanında daha çok yorulmayı kabul ediyorum.
Ama ben zaten bütün yüzüm dövmelerle kaplansın istiyorum.
Hayatım bir sürü çocuktan ve onlarla her gün yeni bir şeyi keşfetmekten ibaret olsun istiyorum.

Çünkü ben dünyayı iyiliğin kurtaracağına inanıyorum.
İyilik ise, sevgi dolu annelerden doğan, mutlulukla büyütülen çocuklarımızdan gelecek…

İlan-ı Aşk…

Özel günleri severim. Ben yılda bir kez mi sevgilimi hatırlayacağım, bize her gün Sevgililer Günü, yılda bir kez mi annemi hatırlayacağım, benim için her gün Anneler Günü, böyle günler sadece ve sadece, insanları tüketime yönlendirme taktikleridir diye söylenenlerden hiç değilim. Özel günleri severim. Sevgililer Günü’nü de severim. Ama adı gibi “özel” olursa severim. Vıcık vıcık olmazsa, kırmızı kalpten yastıklarla boğulmazsa, pahalı parfüm kokularıyla oksijensiz bırakılmazsa severim. Her yer kırmızı olmazsa, içine yeşiller, morlar, sarılar katılırsa severim. Tanesi bilmem kaç liraya gül değil, kır çiçekleri severim. Eskilerden kalma üzerinde çiçekler böcekler olan bir kartpostal isterim. Sevgilim benim için küçük bir kağıda sevgi dolu bir not yazsın isterim. Aşk mektubu isterim. Benim için yemek pişirsin, yemek pişireyim isterim. Benim sevdiğim şarkıları bir CD’ye kaydedip bütün gece dinletsin isterim. Fotoğraflarımızdan albüm yapsın, hepsinin üzerine ikimize ait notlar yazsın isterim. Ya da fotoğraflarımızdan “Selvi Boylum Al Yazmalım” tadında siyah beyaz bir bir aşk filmi afişi isterim. Sevgililer Günü’nü severim. Kutlansın isterim. Kutlamak isterim. Sevgililerin kavuşmasının engellendiği bir ülkede, sevgilileri kavuşturmak için ölmeyi göze alan bir din adamının inandığı aşk kutlansın isterim. Yaşamın koşuşturmasında ilan-ı aşk etmeye bulamadığımız vakti, aşka ayrılmış bu tek günde doya doya yaşayalım isterim. Ama… Zaman harcayarak. Emek harcayarak. Vıcık vıcık olmadan, kırmızı kalpten yastıklarla boğmadan, pahalı parfüm kokularıyla oksijensiz bırakmadan…

Var mı aşktan öte?

Takıldı dilime düşmüyor.
Her yere herkese soruyor Demir Demirkan.
Var mı aşktan öte?
Yok diyesim var.
Aşk gibisi yok…
Sonra…
Sonuna bir de geçmiş zaman ekleyesim var.
Aşk gibisi yok… tu.

Gece telefonu yastığının altına koyup, sesini kısarak mesaj beklemekti aşk.
Yorganın altında fısır fısır saatlerce konuşmaktı. Üstelik toplasan konuştuklarını üç anlamlı cümle etmezken.
Akşam görürüm diye sabah saatlerce aynanın karşısında hazırlanmaktı.
Parfümünü hep hatırlasın diye yeni parfüm almamaktı.
Öğle kaçamakları, akşam buluşmalarıydı.
Beyoğlu’ydu.
Sinemaydı, tiyatroydu, konserdi.
Sahilde pazar kahvaltısıydı.
Kalabalıkta, koca yerde, dip dibe oturmaktı.
Olur, olmaz dokunmaktı.
Sinema öpüşmeleri, el ele vites atmaktı.
Sevişmek için can atmaktı.
Sevgililer günüydü.
Doğum günüydü.
İlk çıktığın gündü.
İlk çıkmadığın gündü.
Üç saatlik aksiyon filmindeki aşka dair bir cümleydi.
Ya da film müziğiydi.
Üç dakikalık romantizmi kızlara üç saat anlatmaktı.
Aşka dair notlar almaktı.
Kavga etmenin heyecanıydı.
Barış anının heyecanıydı.
Kaçamak yapmaktı.


Aşk gibisi yok… tu.
Tıpkı şarkıdaki gibi, yağmura, buluta, rüzgâra, aya…
Kime sorarsanız sorun, yoktu aşktan öte...
Evlenelim dedik.
Şarkının başındaki yere geldik.

Düşelim cennetten yeryüzü oyununa…


Özlem Canik Karakiraz, 15 Nisan 2010.

İş ve Aşk Üzerine…

Gabriel Garcia Marquez “en azından şimdilik” yazmayı bıraktığını açıklamış. Bilir misiniz bilmem Kırmızı Pazartesi’yi, Yüzyıllık Yalnızlık’ı, Bir Kaçırılma Öyküsü’nü ya da Hüzünlü Orospularım’ı… Ya da büyükannesinin anlattığı hayalet öykülerinden başlayıp, Nobel Edebiyat Ödülü’ne uzanan bir yazarın hayat öyküsünü… Bilmeseniz de fark etmez aslında. Çünkü Marquez’in kitapları ya da başarıları üzerine değil söyleyeceklerim. “En azından şimdilik” yazmayı bırakması üzerine. Daha doğrusu yaptığı “iş”e duyduğu aşk üzerine. “2005 yılı, hayatımda tek satır bile yazmadığım ilk yıl oldu. Bilgisayar karşısına oturmadım. Her gün sabahın 9’undan öğleden sonra 3’e kadar yazardım ve bunun kollarımı sıcak tuttuğunu söylerdim. Ama aslında sabahları yapacak bir şeyim olmadığı için böyle yapıyordum” diyor muzipçe ve ekliyor “Eğer yarın bir roman ilhamı gelirse, sahip olduğum pratikle, sorun çıkmadan yeni bir roman daha yazabilirim. Ama insanlar içinizden geleni romana koymazsanız, bunu fark eder.” “Sihirli Gerçekçiliğin” babası olarak nitelendirilen Marquez, yazı yazmak kollarımı sıcak tutardı diyor yaptığı işi anlatırken. Çok düşündüm bu sözleri okuduktan sonra, ben işimi yaparken ne hissediyorum diye. Ya da çalışan milyonlarca insanın yaptığı iş için böyle sıcak tanımlamaları var mı diye? Yıllar önce staj için gittiğim reklam ajansında bir yöneticiyle yaptığım görüşme geldi aklıma. Bana neden meslek olarak reklamcılığı tercih ettiğimi sormuştu. Uzun ama ne dediği pek de anlaşılmayan cümlelerle anlatmıştım derdimi. Sabırla dinlemiş, sonra da benim bir türlü kısaltamadığım cümleleri bir çırpıda toparlayıp babacan bir tavırla: “Ya sevdiğin işi yap ya da seçtiğin meslek yapmayı sevdiğin bir konuyu içersin. Yoksa ruhun yaşlanır kızım” dedi. Mezun olana kadar bu sorunun cevabını çok düşündüm. Sonra reklam yazarlığını seçmeye karar verdim ve bir gün bile pişman olmadım. Yıllar geçtikçe, hayata bakış açınızla birlikte, yapmayı sevdiğiniz şeyler de şekil değiştiriyor haliyle. Ben bugün reklam yazarlığı yapmıyorum ama yine de çok keyif alarak yaptığım bir işim var. Şanslı azınlıktayım sizin anlayacağınız. Bir gün, işimi aşkla yapmaktan vazgeçersem, Marquez gibi, “şimdilik bıraktım” diyebilecek cesareti kendimde bulabilir miyim bilmiyorum. Ama aşkla yaptığım bir işle uğraşmazsam ya da içimden geleni yaptığım işe koyamazsam, ruhumun yaşlanacağını biliyorum artık. Özlem Canik Karakiraz, Nisan 2009

İlk hayal kırıklığı...

Benim için ilk döktüğü gözyaşı, beni havaalanına karşılamaya geldiği gündü. Tam 6 aydır birbirimizi hiç görmemiştik. İlk kez, arabaya bindiğimizde gözgöze geldik. Kocaman gözlere ve hayatımda gördüğüm en güzel kirpiklere sahipti. Yol boyunca hiç konuşmadan dik dik baktı yüzüme. Onu hiç tanımıyordum aslında. Hakkında bildiğim bir-iki şey de; İngiltere’deyken bana gönderdiği fotoğraflardan ve fotoğrafların arkasına düşülen kısacık notlardan hatırımda kalanlar. Havaalanında karşılaşmamızın üzerinden tam 5 yıl geçti. Onun doğumuyla kazandığım “hala” sıfatını taşımaya başlayalı tam 5 yıl. İlk karşılaştığımızda konuşamıyordu ama hayatımın en zor günlerini geçirdiğim İngiltere dönüşünde, bana kocaman açarak baktığı gözleriyle mucizelere inanmam gerektiğini anlatmıştı uzun uzun. Sonra da hayatı onun gözünden, her an şaşırarak görmeyi öğretmişti. Konuşmaya başladığı ilk günden beri tüm aile üyelerine klasiklerin dışında hitap eden, 3 yaşındayken insanların uçabileceğine inanan, 4 yaşındayken pılısını pırtısını toplayıp bir bavula koyarak artık ayrı bir evde yaşama kararını bize açıklayan, Yaşam planını okul, askerlik ve evlilik olarak şimdiden belirlediğini söyleyerek hepimize karşı dimdik duran, Israrla bir erkeğin aynı anda iki kadına aşık olabileceğini savunan ve neden birini tercih etmesi gerektiğini bir türlü anlamayan, Beğenmediği bir sinema filminin ortasında ayağa kalkıp, “çok sıkıcıymış bu film gidelim” diyerek sinemayı apar topar terk eden… Tek kelime bilmediği halde İngilizce ve Fransızca çizgi ve aşk filmlerini baştan sona sıkılmadan izleyen… Ama aynı zamanda en sevdiği oyun; sık sık balkonumuza araçlarını parkeden uzaylıların neye benzediklerine dair hikayeler uydurduğumuz “uzay ailesi” olan bir çocuk. Henüz 5 yaşında. Dümdüz... Sade… Seviyorsa sarılan, kızıyorsa bağıran, üzülüyorsa ağlayan, ne söyleyecekse dümdüz söyleyen, hiçbir şeyi, hiçbir zaman, kimse için yapmayan bir çocuk. Ve benim hayatımda en değer verdiğim şey. Benim için ilk döktüğü gözyaşının üzerinden tam 5 yıl geçti. Dün gece, 5 yıl sonra ilk kez, yine benim için ıslanmıştı o kocaman gözleri. Karanlık bir odada, yere çökmüş, sessizce boncuk boncuk yaşlar dökerek ağlıyordu. Onu dinlememiş, aylardır bana karşı çıkmasına rağmen, evlenmeye karar vermiştim çünkü. Eğilip onu kucağıma aldım. Kocaman gözlerine, küçücük yüreğinin hayal kırıklığını koyup, “Evlenme” dedi. Havaalanına, 6 aylıkken annesinin kucağında beni karşılamaya geldiği gün ona aşık olduğumu, o günden beri hayatımdaki en değerli şeyin o olduğunu, yıllar geçse de bunun hiç değişmeyeceğini ve ayrı evlerde yaşamanın insanların sevgilerini eksiltmediğini anlattım uzun uzun. İçini çekerek eliyle sildi gözyaşlarını. İnanmayan gözlerini kaldırıp, dimdik baktı yüzüme ve “peçete verir misin” dedi. Sonra da gözlerindeki yaşı silip arkadaşlarıyla oynamaya gitti. Özlem Canik, Mart 2006

Hüzün...

Dün çok güzel bir yazı geldi maille. Uzun ve yazarı maalesef bilinmeyen bir yazı. “Ne araya yolların girmesi, ne kapanan kapılar, ne yıldız kayması gecede, ne güz, ne ceplerde tren tarifesi, ne de turna katarı gökte... İnsanın içini dökmekten vazgeçmesidir hüzün!” diyor yazar... Dökecek bir “iç”imin olmasından mıdır, yoksa bu kez içimi dolduran şeyin, yıllardır içimi döktüğüm kişi olmasından mıdır bilmiyorum, bir hüzün var içimde… İlk aşkımı, sevdiğim müziği, ışık açıkken uyuyabildiğimi, yazmayı sevdiğimi, hayallerimi, hayal kırıklıklarımı, öfkelerimi, kıskançlıklarımı, zayıflıklarımı, saçlarıma olan takıntımı, dağınıklığımı, kısacası “ben”i ben yapan tüm birikmişliklerimi bilen tek kişi, geçen hafta el ele, kol kola, yürek yüreğe gitti bir başkasıyla… Kız kardeşim evlendi. Neredeyse benim yaşımdaki tüm bekarların artık yalnız yaşamayı tercih ettiği bir çağda, yan yana yataklarda, aynı odada uyurduk biz. Hep konuşarak… Hep paylaşarak… Gidişinin üzerine hiç konuşmadım, hiç yazamadım. Hatta düşünmedim bile. Ama dün fark ettim ki; o gittiğinden beri hissettiğim hüzün, aslında “içimi dökmekten vazgeçtiğim” içinmiş. Dün gece tam da bunları düşünürken bir mesaj geldi “uyudun mu” diye. İşte o zaman anladım ki; önemli olan yan yana olmak değil, yürek yüreğe olmakmış. Şimdi yazıyorum ve yazdıkça fark ediyorum ki, O hayatımın her anında hep benim yanımda olup, yenilerimi biriktirecek. Ben de, dünyanın kalan son harika erkeğiyle evlenen kardeşimin yenilerini… Ve şimdi biliyorum ki, O hayatımda olduğu sürece ben içimi dökmekten asla vazgeçmeyeceğim… Özlem Canik, 14 Aralık 2005