7 Şubat 2019 Perşembe

Kimse kendini oksijen sanmasın.


Kendimi bildim bileli, ne istediğimi bilen biri oldum ben.
İlkokulda sabahçı olmak istedim, lisede üniversiteyi kazanmak, üniversitede iletişimci olmak, mezun olunca yurtdışında dil eğitimi almak, dönüp eğlenceli organizasyonlar yapmak, bol bol yazı yazmak, evlenmek, çok çok çocuk doğurmak, emekli olunca kitap yazmak vs.. vs..
Bu liste böyle uzaaar gider.

Ne istediğimi bilmiş, ne istiyorsam yapmışım.
Yapmışım yapmasına da, çok önemli bir şeyi atlamışım.

Durmayı...
Nefes almayı...
Kendime bakmayı...

Bedenimin de ruhumun da dinlenmeye ihtiyacı olduğunu hiç anlamamışım.
Çünkü bu uzun ve “çok bilmişlik ukalalığında planlanmış” yolculukta, kim bana eşlik ediyorsa, onlar için kendimi oksijen sanmışım.
Ailem bensiz olmaz, arkadaşlarım bensiz olmaz, kocam bensiz olmaz, çocuklarım bensiz olmaz diye yaşamışım hep.
Bildiğin, bensiz yapamazlar, beceremezler, yaşayamazlar mealindeki “kendini bir b.. sanma sendromu” bu aslında.

44 yaşındayım bugün.
Keşke “biraz dursaydın be kızım” dediğim bir yaş bu.
Güneş doğmadan başlayan günlerim, şehrin ışıklarının söndüğü saatlere dek aralıksız bir koşuşturma içinde sürüyor yıllardır.
İş kadını, ev kadını, anne, eş ve evlat olmak gibi bir sürü kimliği bir arada barındırmaya çalışarak sürüyor üstelik.

Ama aslında sürmüyor.
Günler hızla akıp giderken, sen sürdüğünü sanıyorsun.
Her şeye yetişeyim derken, hiç bir şeye yetişemiyorsun.
En kötüsü de kendine geç kalıyorsun.

O yüzden sevgili 44 yaşındaki kendim;

İlk iş; şu internetteki meşhur “herkes herkessiz yaşar, kimse kendini oksijen sanmasın” cümlesini al, odanın duvarına as güzelce.
Sonra da kendine, “yalnız” zamanlar ayır.
Okuyamadığın kitaplarını indir raftan, diz yanıbaşına.
Kahvenin mis kokusuyla aç birer birer kapaklarını.
Yüreğine değen cümleleri çiz eskiden olduğu gibi renkli kalemlerle...
Sonra da yaz not defterine üşenmeden...
Çık sokağa sonra...
Tıpkı eski günlerdeki gibi.
Arabayı alma.
Tak kulaklığını yürü eve en yakın sinemaya.
Eskiden olduğu gibi al bir alaska frigo otur tek başına...
Kocaman bir gülümsemeyle hatırla Kübra’yı,
Sonra filmini izle keyifle...

Düşünme evde yemek yokmuş, çocukların dersleri varmış, ev dağınıkmış, kimler aranacakmış...
Bırak evde yemek olmasın, bırak o gün çocuklar derslerini kendi yapsın, bırak her şey biraz yarım kalsın.
Bırak çocukların, kendine zaman ayırmanın, bencillik değil hak olduğunu, seninle yaşayarak anlasın.
Bırak ki...
Büyüdüklerinde onlar da kendini oksijen sanmasın.

Kendime Mektuplar-07/02/2019


1 Ekim 2018 Pazartesi

Bazen

Bazen olmaz...

Doluya koyarsın almaz, boşa koyarsın dolmaz.
Susarsın olmaz, konuşursun olmaz.
Kalırsın olmaz, gidersin olmaz.
Bazen, sen ne yaparsan yap olmaz.

Geri çekilirsin işte o zaman.
Bakarsın uzun uzun..
Yarınına, bugününe, dününe... 
Klasik ben kimim, neredeyim, kim benimle diye...

Anlarsın sonunda.
Olan da olmayan da,
Var da yok da sensin aslında.
Sen varsan var, yoksan yok.
Sen yürürsen yürüyor, sen verirsen alıyor.
Sen durduğunda ise, yanından hızla geçip gidiyor...

Yani diyorum ki canım kendim,
Sen hep içinde kal çemberin.
Hep güzel tut yüreğini...
Dileyen içeri gelsin,
Dileyen dışarıdan izlesin.

17 Ağustos 2018 Cuma

17 Ağustos

Zamanın ne kadar çabuk geçtiğini konuşuyoruz sık sık kendi aramızda. Yıllar geçiyor, mevsimler değişiyor, çocuklar büyüyor, büyükler yaşlanıyor, işler bitmiyor, daha yapacak çok şey var deyip telaşlanıyor, ama iyi ama kötü bir sürü anı biriktiriyoruz...
Sonra günlerden 17 Ağustos geliyor...
O kaçıp kovalarcasına geçen zaman, her 17 Ağustos sabahı, gözünü açtığın yastıkta bir an için duruveriyor.
Yıllar bile bu kadar hızla geçerken, 45 saniyenin nasıl da hiç geçmediğini, nasıl da bitmek bilmediğini, nasıl da hayatımızın bu "kadarcık" süre içinde değiştiğini, müthiş bir hüzünle hatırlatıyor.
Sevdiklerinizle geçireceğiniz zaman çok kıymetli diyor. Hem de çok... Fırsatın varken değerlendir...
Önümüzde çok uzun bir bayram tatili var. Bayram yapın yapmayın, bayram kutlayın kutlamayın, ister tatil yapın, ister evde kalın, ama lütfen hep sevdiklerinizle kalın. Saniyeler sonra ne olacağını bilmediğimiz şu, hem kısa hem uzun hayatta, bayramı bahane edip güzel anılar yaratın.
Yenilerini giymiş çocuklarınız, el öptüğünüz yaşlılarınız, özenle hazırlanmış sofralarınız, sokak çocukları için çikolatalarınız, sesinizle mutlu olanlarınız, ileride bakınca mutlu olacağınız bir sürü güzel fotoğrafınız olsun.
Zaman hızla akıp geçiyor.
Çok nadiren de, çok uzun geliyor insana .
Fırsatınız varken sarılın sevdiklerinize.
Malum yarına kim öle kim kala...

27 Mart 2017 Pazartesi

Oynamiycam işte oy-na-miy-cam!


Hiç sevmiyorum şu “bizim zamanımızda” diye başlayan çocuklara nasihat cümlelerini.
Sıkıcı buluyorum ve çok da gereksiz görüyorum. Kime ne ayol senin zamanından. Herkesin zamanı kendine.
Amaaaaa….
Annee oynayalım mı diye başlayan bir cümle daha duyarsam, sabah trafiğinde köprüye çıkıp BİZİM ZAMANIMIZDAAAAA diye avazım çıktığı kadar bağırabilirim.
BİZİM ZAMANIMIZDA, anneleri ev işi yaparken ya da komşularla kek-börek yerken kendi kendine oynayan çocuklara ne yaptınız, diye çığlık atabilirim.

Hayır çocuğum, oynamayalım!
Oy-na-ma-ya-lım!
Çünkü ben 42 yaşındayım. Oyun oynamak istemiyorum.
Madem zamanım boş, niye oyun oynuyorum ben yahu?
Kendime bi kahve yapıp, oturur, iki satır kitap okurum.
Müzik dinler ya da sevdiğim bir filmi izlerim.
Manikür yaptırır, dedikodu yapar, fal baktırırım.
Ay hiç yapacak bir şey bulamazsam, iki seksen yatarım.

Yani senin anlayacağın çocuğum;
Gezmeye, tozmaya, yeni yerler ya da yeni şeyler keşfetmeye tamam da…
Ben futbol, basketbol, silahçılık oynamak ya da boks falan yapmak istemiyorum.
Hele hele güreşme konusu, evlerden ırak.
Ata sporu konusunu çok yanlış anlamışsın sen tatlım,
Olsa olsa babanın atasıdır o.

Ne olduysa, şu “kaliteli zaman geçirme” cümlesinden sonra oldu biliyorum.
Çocukların genetik kodlarıyla oynadılar. Bizim de devreleri yaktılar.
Ortaya öyle bir nesil çıktı ki, “biz bildiğin gerizekalıymışız” dedirtiyor insana.
Her yeni şeyi ilk bir dakika içinde keşfedip, sonra sıkılıveriyorlar.
Sonra da bize sarıyorlar.

TV izletmeyin, yaratıcı oyunlar oynatın, hadi çizin, hadi boyayın, şu bit kadar lego parçalarını hadi birleştirin diye diye ömrümüzü tükettiler.
(Robot diye başlayıp, mandal tadında bitirdiğim eserlerimi anlatmayayım bile hiç.)
Çocukluktan yaşlılığa geçiş yapamadığımız bir ara zamana sıkıştırıp, bıraktılar bizi iyi mi?

Hayır bi de beklentinin yüksekliğine bak.
Boş zamanlarınızda ne yaparsınız sorusuna 10 çocuktan 10’unun da aynı cevabı verdiği bir nesiliz biz.
Sıradanız sıradan.
Evet çalışkandık, evet mahalle mektebinde okuyup iyi üniversiteler kazandık, çoğumuz okurken çalışacak sorumluluktaydık ama sıradandık işte.
Tek lüksümüz sokakta kafa-göz oynadığımız oyunlar, ha bi de karşılıksız üst mahalleyle değiştiğimiz güzel kitaplardı.
Güzel dediysem, Zagor, Kızılmaske falan…
Büyüdükçe öğrendik güzel kitap neydi.
Ama Çiko’yu da hiç unutmadık tabii.
Sıradan ve sakince, kendimize yete yete yaşadık.

Yaşadık da bitti çocuğum bitti.
Unumu eledim eleğimi astım ben.
Çocuk oldum, ergen oldum, yetişkin oldum ve hatta yaşlanıyorum.
Haliyle de…
Oyun oynamak istemiyorum.

Bilmem anlatabildim mi?

30 Ocak 2017 Pazartesi

Kendime şiir…

Aferin sana.
Ne güzel şeyler biriktirmişsin sen.
Ömr-ü hayatında…

Güzel insanlar,
Mutluluk kokan fotoğraflar,
İyi ki dediğin anılar,
Şiir tadında sözler,
Sana bakınca gülen gözler…

Boşa yaşamamışsın yani.
Güzel yaşamışsın belli.

Teşekkür et seni hayatına alanlara…
Teşekkür et bu güzel fotoğrafa dahil olanlara…

Kendine de bi aferin de.
Aferin bana…
Ne güzel şeyler biriktirmişim ben.
Ömr-ü hayatımda…


Özlem/31/01/2017

27 Ocak 2017 Cuma

Kalp

İyi bakmak lazım kalbe.
Yaşam kaynağı çünkü.
Durunca ölüyoruz malum.
İyi bakın derken;
“İyi”lik koyun içine demek istiyorum aslında.
Sevgi koyun…
Nefreti yanına bile yaklaştırmayın diyorum.

Affetmeyi öğretin.
Sevmeyi öğretin evvela.
Bir erkeği sevmesin yalnız.
Ya da bir kadını.
Ya da bir çocuğu.
Çiçekleri de sevsin.
Sokak kedilerini de
Köpekleri de….
Güzel olanı sevmesin yalnız,
İçi güzel olan her şeyi sevsin.
Özenle yapılan her işi sevsin.
Şiiri sevsin.
Güzel bir resmi sevsin.
Dostluğu sevsin.
Sokakları sevsin.
Yağmuru sevsin.

Demem o ki;
İyi bakın işte.
Kötülük sokmayın içine.
Yaşam kaynağı çünkü.
Sadece durunca değil,
İçine kötülük girince de ölüyor malum.


Özlem/27012017

20 Aralık 2016 Salı

Keşke...

Dünyayı sessize alsam.
Daha olmadı, bir faunusa saklansam.
Müzik dinlesem.
Kitap okusam.
Eski fotoğraflara baksam.
Eski notları bulsam.
Kadınlara yazılan şiirleri okusam,
Kadınlara şiir yazan adamları anlasam.
Çiçekleri sulasam.
Kendime bir kahve alsam,
Oturup bir şiir de ben yazsam.
Ama hiçbir ses duymasam.
Çocukların çığlıklarını,
Patlayan bombaları,
Söylenen yalanları,
Sebepsiz kavgaları…
Hiç ama hiçbirini duymasam.
Dünyayı sessize alsam.
Öyle bi alsam ki,
Mutlu olsam.
Özlem/15122016